X
تبلیغات
رایتل

ستاره انیس

شعر و ادبیات فارسی
شنبه 26 اسفند‌ماه سال 1396

به یاد پروین اعتصامی




«... روز سوم فروردین 1320 بدون هیچ کسالت، در بستر بیماری خفت و شب شنبه 16 آن ماه، نیمهشب بدرود حیات گفت...»

بیماری «پروین» از همان ابتدا، حصبه تشخیص داده شد و هیچ سّر و ابهامی درکار نبود. در این چند روزهی بیماری، «پروین» مانند همیشه آرام . متین و موقر بود. با آنکه در تب مداوم حصبه میسوخت، کمترین ترس و اضطراب یا بیصبری یا سوز و گداز از خود نشان نداد. هرگز و هرگز از درد ننالید و هیچگاه گریه نکرد. جز در چند ساعت آخر عمر، دچار اغما و بیهوشی نشد. مطلقأ هذیان نگفت... اساسأ در مدت بیماری جز مادر و من و «طبیب»، کسی بر بالین او نبود که چیزی شنیده باشد  و اکنون در مقام نقلقول برآید...»

 

... «پروین» مانند ما، مطلقأ در اندیشهی مرگ نبود. ما همه روزشماری میکردیم که کی تب قطع شود تا «پروین» به اتفاق مادرش دیدارهای عید را انجام دهند. فقط در آخرین روز که وخامت حالش آشکار شد، از دایی خود که هر روزه بر بالین او حضور مییافت، از برای خود درخواست دعا کرد و نیز از درگاه خداوند برای مادر تیرهبختش طلب صبر و استقامت نمود. از این لحظه به بعد، بیهوشی قبل از مرگ، او را فراگرفت، تا نیمهشب جمعهی 15 فروردین 1320 در آغوش مادر، جان به جان آفرین تسلیم کرد.