X
تبلیغات
رایتل

ستاره انیس

شعر و ادبیات فارسی
چهارشنبه 27 دی‌ماه سال 1396

نمای نزدیک از ویرانه‌ای به نام خانه «نیما یوشیج»

از خیابان دزاشیب که کمی پیش بیایی، به خیابان رمضانی می‌رسی و از همانجا کمی رو به پایین‌تر، نام کوچه رهبری خودنمایی می‌کند اما پیش از نام رهبری، این یک تابلو نارنجی است که ابتدای این کوچه با عنوان «خانه موزه جلال آل احمد و سیمین دانشور» جلب توجه می‌کند و متوجه می‌شوی آدرس را درست آمده‌ای.

خانه‌ای ویرانه نبش کوچه رهبری است و کمی پایین‌تر خانه جلال و سیمین بنا شده با پنجره‌های آبی تیره که به سبز هم می‌زند، اما می‌خواهی نهیب بزنی و باورت نشود که این خانه نبش کوچه که از کنارش رد شدی از آن «نیما» بوده است، خانه‌ای که چند قدمی با آن دیگری که پنجره آبی تیره دارد، فاصله‌اش نیست.

Refrece:

http://www.farsnews.com

 

اهالی قدیمی می‌گویند اصلا از ابتدا یک آهن برای مسدود کردن این کوچه وسط ورودی آن، قرار داده شده بود و همه آن را به نام « کوچه نیما» می‌شناختند. اول خانه نیما بود و بعد خانه سیمین و جلال.

الان دیگر نه از آن انسداد اول کوچه خبری هست و نه از دیوارهای قدیمی‌ کوچه‌ای به نام نیما؛ خانه جلال و سیمین سرحال به نظر می‌رسد، اما چرا نمی‌خواهی باور کنی آنچه را که با چشمانت از یک ویرانه می‌بینی خانه‌ی پدر شعر نو ایران «نیما یوشیج» است! از اهالی باز سوال می‌کنم این خانه نیماست؟ پاسخ ته دل را خالی که ‌می‌کند هیچ، غصه‌دارترت می‌کند.

همسایه کناری خانم فارسی است، پدر بزرگ و مادر بزرگش از ابتدا اینجا بوده‌اند، خاطراتی را از پدربزرگش، از بودن تنها هشت پلاک در یک محوطه بزرگ می‌گوید، از اینکه تنها و تنها چند خانه فقط اینجا بنا شده بود که خانه نیما و جلال یکی از همان چندملک معدود بوده است.

از حیاط مجاور همسایه نگاهی به خانه نیما انداختم، شیروانی و دیوارهای کوتاه قدیمی که می‌گفت سال‌هاست معماری دست نخورده مانده است، دیوار کج مقابلم نشان می‌داد تازه کشیده شده یا شاید هم رنگ سفیدش بود که نشان از قدمت نمی‌داد، خانم فارسی می‌گفت این دیوار فروریخته بود، اما یک‌سالگی است بالا کشیده شده.

 

در حیاط باز است داخل که می‌شود، فرو می‌ریزد آنچه نیما در سطر سطر سروده‌هایش گفته، (من ندانم با که گویم شرح درد/ قصه رنگ پریده، خون سرد؟)؛ شیشه ساختمان شکسته، درهای چوبی باز، درخت‌ها شکسته، پله ها مملو از زباله، حیاط که دیگر هیچ شده محل انباشت ده‌ها نخاله! اینجا یعنی خانه نیماست؟

داخل ساختمان از بیرون بدتر است، فاجعه‌ای در حد نه چند خط نگرانی یا غصه، بلکه واقعیتی در حد همین که هیچ در آن باقی نمانده است، اینجا که روزی سقفی برای پدر شعر نو بود، شده سقفی برای معتادان و بی‌خانمان‌های محل، درهای اندرونی‌ها تماما باز، شکسته و یا حتی بدون قفل و بست تخریب شده است، دیوار یکی از اتاق‌ها که چارچوب پنجره هم برایش باقی نمانده بود، اتاقکی که انگار روزی مطبخ بوده حالا فقط یک هواکش سقفی داشت و دیگر هیچ!

 

کف اتاق‌ها نه سرامیک دیده می‌شد و نه هر پوشاننده کفی، بلکه زباله‌ها زیر پایت در ابتدای ورود به ساختمان در زیر گام‌ها صدا می‌کرد؛ از سرنگ و اسباب‌ مستعمل پر شده است خانه ادب.

از داخل یک اتاق به حیاط نگاه می‌کنی خراب می‌شود روی سرت منظره‌ای که بویی از عشق ندارد، اینجا رنگ بودن خاکستری با انباشتی از مبل‌های چوبی تکه شده و آجر و مشتی زیاد زباله‌ است، درد دارد برای هر بیت سرودن از خراب شدنش، درد!

همه او را علی اسفندیاری می‌شناختند، مردی که بعدها به «نیما یوشیج» معروف شد، متولد 21 آبان 1276 مصادف در منطقه‌ای به‌نام یوش، از توابع نور مازندران است. سخت زندگی کرد اما در همان ده محل تولدش نوشتن آموخت.

اولین سروده‌هایش با عنوان شعر را در 23 سالگی می‌نویسد،همان مثنوی بلند «قصه رنگ پریده» ؛ شاید این رنگ پریدگی آن روز همان شرح حال ویرانی امروز خانه‌اش باشد.

این خانه همان نیمایی است که برخی قوالب و قواعد را شکست و بر آن تاثیری عجیب داشت. به طوری که عده‌ای معتقدند غزل بعد از نیما شکل دیگری گرفت و به گونه‌ای کامل‌تر راه خویش را پیمود.

 

برای این خانه مرد یوش اما امروز، روایت‌های گوناگونی نقل می‌کنند، اینکه جلال این ملک را به همراه خانه خودش خریده، یکی را برای سیمین و دیگری را برای نیما؛ محوطه کنونی در آن دوران بیابانی بوده‌، اما به تدریج آباد شده، همسایه قدیمی می‌‌گفت شنیده‌ام نیما خودش این ملک را بنا کرده، خودش برای آن آجر و سقف زده است. خانم فارسی می‌گفت: پدر بزرگم تعریف می‌کرد که اینجا بعد از فوت نیما به فراموشی سپرده شد، همان زمانی که تنها چند خانه در محل بود و باقی ملک‌های مسقف جاخانه نام داشت برای مستاجران.

 

 
 

حسینی مرد همسایه که ورود ما را به حیاط خانه دیده بود می‌گفت: اینجا چه می‌کنید، از کجا آمده‌اید؟ اینجا خانه نیماست، کمی که صحبت کردیم سر درد و دلش باز شد، اعتماد کرده بود و از تخریب خانه می‌گفت، اینکه طی شش سال اخیر شده خوابگاه معتادان، اینکه امنیت منطقه را بر هم زده، اینکه چند روز پیش برخی دلالان برای فروش آمده بودند، دلالانی که دندان تیز کرده‌اند به طرفة العینی بفروشند این خانه شعر را.

 

نیما امروز نیست، جلال نیست، سیمین دانشور هم نیست، اما این دو خانه با کمی فاصله از هم چه روزهایی را در خود که نداشته و ندیده‌اند، خانه‌ای که جلال برای نیما خرید، دارد می‌رود به فراموشی، از لیست میراث فرهنگی خارج شده، شهرداری پای کار نیست، زباله‌دانی شده به اندازه تمامی بزرگی، ملکی که می‌تواند خانه شعرا باشد، محل شب شعر‌ها، سقفی برای ادبیات، حالا ببینید چه شده؛ نیما خودش گفته آنهم چند سال پیش که: «قصه‌ام عشاق را دلخون کند/ عاقبت، خواننده را مجنون کند»، و به راستی مجنون کرد این قصه‌ پر غصه هر آنکس را!

 

و هنوز قصه بر یاد است...

سه‌شنبه 26 دی‌ماه سال 1396

دبیر جشنواره شعر فجر مشخص شد

http://www.khabaronline.ir

فرهنگ > ادبیات - در حکمی از سوی وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی، جواد محقق دبیر علمی دوازدهمین جشنواره بین‌المللی شعر فجر شد.

به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین، سیدعباس صالحی، وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی، در حکمی جواد محقق را به عنوان دبیر علمی دوازدهمین جشنواره بین‌المللی شعر فجر منصوب کرد.

در متن حکم سیدعباس صالحی، وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی خطاب به جواد محقق آمده است:

«نظر به پیشنهاد معاونت امور فرهنگی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی و با توجه به سوابق و تجارب ارزنده شما در حوزه شعر و ادبیات فارسی به موجب این حکم به عنوان دبیرعلمی دوازدهمین جشنواره بین‌المللی شعر فجر منصوب می‌شوید.

مقتضی است براساس وظایف مندرج در آیین‌نامه جشنواره، اقدام لازم را معمول فرمایید. مزید توفیق شما را از خداوند متعال مسألت دارم.»

پیش از این با حکم سیدعباس صالحی، مهدی قزلی، مدیرعامل بنیاد شعر و ادبیات داستانی به عنوان دبیر اجرایی دوازدهمین دوره جشنواره شعر فجر منصوب شده بود.

سه‌شنبه 26 دی‌ماه سال 1396

پیام تبریک


بدینوسیله تحریریه ستاره انیس و اعضاء​رسمی انجمن ادبی جامی 

بیست  و ششم دیماه، زادروز زیبای ولادت هنرمند نیکوکار و خیر خواه کشورمان

بنیانگذار مبلمان پیکاسو و صاحب اثر تلخ و شیرین ، جناب آقای عطا نصیر دفتری را 

تبریک و تهنیت عرض می نمایند. توفیق روزافزون و عمر بلند و باعزت از درگاه 

ایزد منان برای این برادر اندیشمند و خلاق خواستاریم.



     

سه‌شنبه 26 دی‌ماه سال 1396

پیام تبریک


صبح امروز،


کسی گفت به من: تو چقدر زیبایی ...


گفتمش در پاسخ: تو چقدر حساسی ...


دل من با دل هاست


دوستانی دارم ، بهتر از برگ درخت ...


که دعایم گویند و دعاشان گویم


تو رفیقی پاکی


صافی آب مرا یاد تو انداخت، رفیق!


تا ابد


تو دلت سبز


لبت سرخ


چراعت روشن ...



 خانم دکتر پطروسیان با ارسال این شعر 


زادروز زیبای تولد جناب استاد نصیری را تبریک گفتند.

شنبه 23 دی‌ماه سال 1396

اطلاعیه


احتراما، باستحضار خوانندگان محترم می رساند:


 انجمن موسیقی و ترانه بهمن فردوسی همراه با انجمن ادبی جامی 


روز پنجشنبه 28 دیماه از ساعت 3 (15) بعدازظهر الی 17:30 اجرای برنامه دارد.


نشانی:

اتوبان همت غرب، ورودی شهران ، شهران جنوبی ،

  پشت فرهنگسرای معرفت (سرای محله شهران)


صفحه قبلی    1       2       3       4       5       ...       366    صفحه بعدی